Epilepsi cerrahisi, ilaca dirençli epilepsi vakalarında nöbet kontrolünün sağlanması ve yaşam kalitesinin artırılması amacıyla uygulanan bir prosedürdür.
Kimler Cerrahi Adayı?
Epilepsi hastalarının yaklaşık %5–10’u cerrahi adayıdır. Hastaya özel bir cerrahi planın oluşturulması için operasyon öncesinde detaylı testler uygulanmaktadır.
Cerrahi Yöntemler
Epilepsi tedavisinde sık uygulanan cerrahi prosedürler aşağıda özetlenmiştir.
- SEEG (Stereoelektroensefalografi) — Derinlik Elektrodu Yerleştirilmesi
- Nöbet odağının EEG ile tam olarak belirlenemediği durumlarda, önceden belirlenen hedeflere nöronavigasyon sistemi kullanılarak elektrot konulması işlemidir.
- Temporal Lob Rezeksiyonu (Temporal Lobektomi)
- Anterior temporal lobun — amigdala ile hipokampus dâhil olmak üzere — çıkarıldığı bir cerrahi işlemdir. Temporal lob, kompleks parsiyel nöbetlerin sık nedeni olan bir bölgedir. Temporal lobektomi, epilepsi cerrahisinde sık yapılan ve başarılı sonuçları olan bir ameliyat türüdür. Bu ameliyatın yapıldığı hastalarda kısa ve orta dönemde nöbet kontrolünün %80 civarında olduğu bildirilmiştir.
- Vagal Sinir Stimülasyonu (VNS)
- Nöbet odağının net olarak belirlenemediği ya da birden fazla nöbet odağı olan durumlarda kullanılabilmektedir. Vagal sinir, boyundaki damarlarla yakın komşulukta bulunan bir sinirdir; bu sinirin uyarılmasıyla nöbet sıklığının azaldığı literatürde bildirilmiştir.
- Ekstratemporal Rezeksiyon
- Frontal, pariyetal veya oksipital lob gibi beyin bölgelerinden nöbet kaynağının bulunduğu bölge çıkarılmaktadır.
- Fokal Yapısal Lezyon Rezeksiyonu
- Tümör, vasküler malformasyon ve kortikal displazi gibi beyinde bulunan anormal veya patolojik bölgeler çıkarılmaktadır. Patolojinin tipine ve yerleşim yerine bağlı olarak hastanın nöbetlerinin kontrol altına alınmasında oldukça başarılı sonuçları olan bir işlemdir.
Sonuçlar
Literatürde yayımlanmış veriler, epilepsi cerrahisi yapılan hastaların yaklaşık %70’inde ameliyat sonrasında nöbet kontrolünün sağlandığını veya nöbet sıklıklarında önemli ölçüde azalma olduğunu ortaya koymaktadır. Bu durum, cerrahi ile hastaların yaşam standartlarının arttığını göstermektedir.
Hastaların bir kısmı daimî tıbbi tedaviye ihtiyaç duysa da, kullandıkları ilaç sayısı, sıklığı ve dozunda düşüş gözlemlenmektedir.